มีชีวิตการเรียน ตั้งแต่อนุบาล ถึง มอหก

รวมๆแล้วก้อ แค่ 14 ปีเอง ><

เพื่ออิห่า 2 วันนี้หรอ ???

ค่าเทอม ค่าเรียนพิเศษ ค่าเดินทาง ค่ากินหนม ค่าเสื้อผ้า ค่าทรงผม ฯลฯ

อยากจะบ้าตาย แม่ง...ออกข้อสอบมาได้ไง


เทพเกรดนิยม ยังทำไม่ทันเลยมั้ง

โอ้ย..........จำนวนข้อ ช่างไม่สัมพันธ์กับเวลา

เรียนมาแทบตาย   >> สุดท้ายก้อเป็นการวัดดวง

ดินสอ 2B ใครปลุกเสกมาดีกว่ากัน ก้อดีไป


-- สังคม น่าจะทำได้ดีสุด แต่ด้วยความโง่ ตอบ งองู เยอะ  แก้ดีกว่า
สรุปไปดูที่เค้าเฉลยกัน  กุแก้ข้อถูกเป็นหมดบานตะเถือกเลย                เศร้า T_T

--  ภาษาไทย  ออกวรรณคดีบ้าน เชี่ยไรไม่รุ ต่อให้ตั้งใจเรียน
ก้อทำไม่ได้ >< ความจำทั้งนั้น  พวกหลักภาษา กุก้อคิดมากกว่าชาวบ้านอีกตามเคย
จนผิด -  - "

--  คณิต ฟิสิกส์ เลิกพูดกัน กุชอบช้อยไหน ตอบนั้น

ขนาดท่านไอซ์ยังโทรมา บอกว่า อยู่บนชั้น 6 จะโดดตึก 55เวง

ส่วนต้า ได้ข่าวว่า เติมคำตอบ คิดได้ทุกข้อ แต่ลืมฝน 0 กำ

-- อังกิด ชีวะ พอทำได้ เคมี ทำไม่ทัน ทำไป ก้อเหงหน้าจานอุ๊ไป


                        T_______________________________T

สอบที่ธุรกิจบัณฑิตย์  แม่ง ยังกะยกโรงเรียนกานมา

เราก้อเปงคุณนายตื่นสายอีกตามเคย  มีแต่คนรอ โหะๆ

ไม่แปดโมง พัชไม่ไปว้อย จากปิ่นเกล้าไปแค่ ครึ่งชั่วโมงเอง

ดีๆ รถก้อไม่ค่อยติด  


แอบดีใจ มีแต่คนชมว่า กุน่าร๊ากขึ้น.............โหะๆ เขิล~*

แตงโมบอก ตอนพัชหวีผม เหงใส่ชุดนักศึกษา  

เราก้อถาม่วาที่ไหน  มานก้อบอกว่า ธรรมศาสตร์ 0_o



แอบเศร้า แม่ง ขากลับวันแรก รถ 66 มันเปิดคลื่นห่าส์ไรไม่รุ

"เพื่อนสนิท  ฉันมีค่าแค่ไหน  ลืมไม่เป็น   ลืม" แกล้งกุป่าวว่ะ

น้ำตาคลอเลย สันดานเสีย  

เมื่อวานไปร้องคาราโอเกะกะน้ำฝน ที่เดอะมอลล์ 55

ปลดปล่อย หลังจากเก็บกดมาหลายวัน วุ้ย.....



--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
เจอก้อเหมือนไม่เจอ หน้ายังไม่มองกัน

พูดสักคำยังไม่มี  เหมือนคนไม่รุจักกันเลยเนอะ  

แต่...ถ้าไม่รุจักกันมาก่อน  คงดี

...............................................................................................................

~อยากจะลืม ใครสักคนที่ทำให้เราเหงา

ใครสักคนที่ยังคงทำให้เราเศร้า  แม้วันนี้ยังคงเสียใจ

เพียงนิดเดียว ถ้าหากเราไม่ต้องพบเจออะไร

ที่มันผูกมันพันกัน

มันคงไม่ยากเย็นเท่าไหร่ ถ้าวันนี้ไม่มีเค้า

และคงไม่ยากเย็นอะไร ถ้าพรุ่งนี้มีเพียงเรา คนเดียว

ไม่ต้องไปสนใจ ....มันก้อแค่"เรื่องเมื่อวาน"" ก้อแค่ 3 ปีเอง 55~


"ก้อใจมันยังร๊าก แค่เทอ เอะอะก้อพร่ำเพ้อ ไม่รุจักจบไป เฮ้อ

ก้อฉันมันลืมไม่เป็น"

>>จากนี้เรื่องราวที่มี ก้อให้ลืมมันไป อย่าจำว่าเคยเป็นใคร ?

ว่ามีใครที่มาทำร้าย 'คนอย่างฉัน'  


จบกันสักที จบกันแค่นี้  มีแต่ฟ้า....มองมาเห็นน้ำตา  จากนี้ไป..โปรดเถอะฟ้า<<


P.s.  มิซทุกคน  ที่มิซเรา

และรักทุกคน ที่รักเรา

ขอบคุณ สำหรับกำลังใจดีๆที่ให้กันมานะ

พัชยังไม่ตายหรอก  แค่นี้เอง

รัก พ่อ แม่ พี่นก  ที่สุดในโลก


ไปก่อนๆๆ บะบาย